Ate buze mbremje, po kthehesha ne shtepi pak me vones, se kisha patur pune. Autobuzi sapo nisej dhe per te mos e humbur, vrapova qe ta arrije. Shoferi me hapi deren dhe une u ngjesha pas njerezve, qe te mbyllej dera. Nuk ndjehesha aspak rehat, per me teper isha mbeshtetur pas prapanices se nje djali, qe me siguri do ta ndjente se si palla ime po shqetesohesh dhe po behej gjithenje e me e forte. Prite kur te thote qe te largohem pak, po ku te shkoja. Dhe me te vertet ai levizi dhe beri, qe palla ime te vendosej tamam ne mesin e bythes se tij. Nga ai nuk pat asnje reagim, kurse mua me ishte fryre sa s'thuhet. Keshtu vazhduam deri ne stacionin e pare. Aty zbriten mjaft pasagjer, po perseri autobuzi ishte i populluar.Djali u ngjit ne platforme dhe pas tij edhe une.Ai  ktheu, nja dy here koken, nga ana ime per te me pare me mire se kush isha por nuk tha gje. Me sa duket i kisha pelqyer. E po-thash me vete, tashme çdo gje mbaroi. Kur ai pak nga pak u mbeshtet pas meje. Pash perreth se mos ky veprim kishte terhequr vemendjen e ndonjerit, por jo çdo gje ishte e qete. Mua mu ngrit perseri dhe ai fnuk vonoi te ferkohet, gje qe me trembi, sepse mu duk se do te me derdhej e do te linja nam me pamtallona te lagura ne vend delikat. Me se fundi arrita ne stacionin tim dhe desha te zbrisnja.

-Stacionin tjeter,- me tha ai.

U shtanga, por kurreshtja me  nxiti te vazhdoja .

Zbritem ne stacionin tjeter, pritem sa u largua autobuzi dhe filluam te ecnim perkrah njeri tjetrit pa thene asnje fjale. Me se fundi e prisha heshtjen: Po tani çdo te bejme?

Ai me tha se mund te shkonim ne shtepine e tij, ne se do te doja. Une sigurisht pranova menjehere, bile pa u perpjekur te fshihja kenaqesine time.

Nje cope rrege e beme ne heshtje, pastaj fola:

-Si u ndjeve kur u mbeshteta pas teje?

Per te lexuar vazhdimin e ketij tregimi duhet te Regjistroheni